tag:blogger.com,1999:blog-53239612011-09-04T10:02:44.930+04:30A weblog about everything and nothingArsalannoreply@blogger.comBlogger2961100tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-53806317022165003152010-03-14T15:12:00.001+03:302010-03-14T15:12:43.104+03:30

سرآغاز تو، کلمه‌ای بود که از حنجره‌ای لرزان متولد شد. هميشه در آغاز يک کلمه است و پس از آن يک نگاه و ناگهان يک احساس. و قصه‌ی تکراری آغاز می‌شود: يکی بود، يکی نبود...***يکی بود، هنوزم هستنکند ياد ِ تو در قصه‌ی من دير شودبشکند نام ِ تو اين بار زمين‌گير شودتا اين قلم بتواند کلمه‌ای بنگارد، تو ناموس ِ کلام ِ منی. و من تا می‌نويسم تنها نيستم، حتا اگر هيچ...

Arsalannoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-13071212366549627612010-03-02T14:41:00.002+03:302010-03-02T14:45:20.298+03:30

سالها زودتر از آنکه فکر کنی، می‌گذرند. پير می‌شويمو دوستی‌ها پيرتراما چرا سراغ از دوستی‌ها نمی‌گيریمقبل از پايان سالهای عمر ِ دوستی که روزی همداستان بوده‌ايمسالها و روزها هم مثل من ديوانه‌اند دوستان ِ هم‌غزل را چنان فرسوده می‌کنند که تو پنداری هرگز نبوده‌انداگر دلت هوای دوستی را داشت که نبود، تقلا نکنبگذار روزها و سالها او را بکشندو بهار رويشی دوباره باشد بر زمستان افسرده---هميشه در يک قدمی وقت

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-18549461750523983202010-02-28T14:49:00.001+03:302010-02-28T14:49:45.118+03:30

من مردی را می‌شناسم که وقتی شعر عاشقانه می‌گفت، که عاشق نبود. وقتی فکر کرد عاشق شده، شعرهايش را پنهان کرد و وقتی واقعا عاشق شد تمام ِ شعرهايش را آتش زد و ديگر هيچگاه شعر نگفت. در اينجا مخاطب می‌پندارد اتفاق عجيبی افتاده است. می‌دانی، هيچ چيز عجيب نيست. مخاطب شايد ديوانه است. مثلا من، مثلا تو ...

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-47476647155679592292010-02-27T14:41:00.000+03:302010-02-28T14:43:05.574+03:30

پشت ِ آخرين ديوار شهر به خواب رفته‌است، مردی که گاهی خواب می‌بيند تو را. اگر در خوابش نيايی، دوباره در خواب به خواب مي‌رود و آنقدر اينگونه تو را می‌جويد که وقتی از خواب می‌پرد، نمی‌داند از کدامين ِ خواب در جستجوی تو پريده و تا بيداری چقدر راه است. به راستی فرقی هم مگر می‌کند؟

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-79724446475882752592010-02-18T17:38:00.001+03:302010-02-18T17:40:34.413+03:30

شبم به تو محتاج نميشد و روزهای لعنتی تو را گم نمی کردند اگر آن وقت که بايد، میگفتم: نه. فرصتها مانند زندگی آدمند، وقتی به مرگ رسيدند ديگر هرگز بازنخواهندآمد.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-51960902387532573092010-02-14T03:09:00.001+03:302010-02-14T09:30:35.338+03:30

چه باشکوه می‌بينم‌ات ای زندگی در تکه‌تکه‌هايی که هرکدام پاره‌ای از پيکر توست و هيچکدام را با ديگری ارتباط، نه. تورا می‌بينم چون تکه‌تکه‌های يک فيلم، عقب، جلو، عقب، جلو و يک رشته که همه‌ی تکه‌ها را به هم وصل می‌کند: من.تکه‌ای از تو را می‌بينم که در آن خشم در پيراهن کسی پيچيده و ذهن او از هجوم رخوت تاول زده‌است. من مغرور ِ از پيروزی خنده سر می‌دهم و نمی‌دانم که قراراست روزی بدهم، پاسخ آن همه

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-49591932160087323372010-01-05T11:47:00.001+03:302010-01-05T11:50:30.067+03:30

1) زنده خواهم ماند تا تمام ِ دينم را به تو ادا کنم. تويی که هرروز در لباسی نو به ديدنم ميايی، و من فقط گهگاه می‌بينمت. روزی که انکارت کردم حتا باز به ديدنم آمدی و روزی که تلخ ِ تلخ بودم، شيرين‌ترين خواب را به من هديه دادی. زنده خواهم ماند حتا اگر مرگ را شتايش‌انگيزترين ِ اطرافيانم بدانم. زنده می‌مانم و تلاش می‌کنم تا زندگی ِ من همانقدر که بايد به مدار ِ بی‌نهايت‌ها نزديک شود. ديرباورترين ِ

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-52754376671826570592009-12-13T10:21:00.003+03:302009-12-13T10:26:47.409+03:30

ببين، آدم بايد بعضی وقتا خودشو بزنه به خنگی، يعنی بهترين راه اينه که وانمود کنی اصلا نفهميدی وگرنه شايد مجبور بشی کاری بکنی که دوست نداری. بعضی وقتا هم بايد بذاری بقيه يه جور ديگه راجع بهت فکر کنن، بعضی اشتباهات نياز به اصلاح ندارن، ميدونی که...

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-62539613264685915792009-12-12T16:30:00.003+03:302009-12-12T17:06:30.480+03:30

چه قدر حرفهای تکراری در پيرهن جملات تازه! فکر کنم ديگر بايد بس باشد، پرنده به دانه‌ای دلخوش است و آدم تا زنده است بايد زندگی کند. اگر گاهی آسمان بارانی بود، بايد خيس شد و اگر سرمای موذی در جانت خانه کرد، چای داغ و آتش و پنجره، به جای زانوی غم بغل کردن و حسرت آفتاب کشيدن!بايد هميشه کودک بمانم وگرنه هلاک می‌شوم از انتظارات و ملزومات انسانهايی که خودشان هم نمی‌دانند از تو چه می‌خواهند. هيچوقت دوست

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-83145548644244601072009-12-07T00:35:00.000+03:302009-12-08T00:42:03.956+03:30

در آغوش ِ خويشتن‌ام قلعه‌ای است که تو امير ِ آنی. در باورم دريايی‌ست طوفانی، به من اندرآ و بنگر! دلم تو را می‌خواهد و می‌دانم که هيچگاه ديگر نمی‌آيی. تمام وعده‌های آمدنت – چون سراب ِ دين‌فروشان از منجی – بازار ِ کاسبی است. تو هيچگاه نخواهی آمد و اين باروی مرموز ِ هفت‌در، در اسارت ِ اميرزادگان ِ بی‌ريشه، هميشه رازناگشوده و سربه‌مُهر باقی‌خواهدماند.***پلنگ ِ زيبای قصه‌های من، زخم‌خورده و

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-25361508067641760512009-11-24T11:09:00.002+03:302009-11-24T11:13:23.986+03:30

اما حتا از گفتن‌اش سخت‌تر استفراموش كردن ِ اين‌كهدوست داريميكديگر راو دل‌هايی را كه مثل ِ انار ِ تركيده‌اند.ميثم روايی ديلمی

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-37251151494410018202009-11-07T00:26:00.000+03:302009-11-08T00:26:58.486+03:30

1) کنار حادثه‌ها نشستيم و نوشتيم: باران؛ باران گرفت. خواب ِ باد ديديم، طوفان شد. شعله‌ای از ذهنمان گذشت، آتش دريا را خاکستر کرد. و اين گونه بود که باورمان شد؛.... توهم ِ خدايی يکی‌مان را مجنون کرد، ديگری را فرعون.2) پای رفتنت را که جايی جا گذاشته باشی، مجبوری بمانی و گردن کج کنی و يا پرواز. گفتم پرواز، يادم آمد که به صلاح آدمی‌زادگان نيست که پرواز کنند. پس مانده‌ام اينجا تا پر شوم از هرچه

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-37445172198707700062009-09-29T17:50:00.002+03:302009-09-29T17:53:19.903+03:30

1) تندبادها فروخفته‌اند و طوفان‌ها به دياری ديگر مهاجرت کرده‌اند. آنچه باقی مانده‌است، آرامش ِ مرگ است. اما آنچه ويرانت می‌کند نه دلتنگی ِ طوفان است و نه سکون ِ مرگ. فکر کن، اندوه ِ تلخ پوچی، ناپيداهای وجودت را درخود فروبرده‌است. به اين فرصت بی‌اندازه کوتاه و يگانه نگاه کن. وقتی نمی‌دانی از زندگی چه می‌خواهی، انتظار داری زندگی چه چيزی نثار ِ تو کند. هرچه که باشد مطلوب نخواهد بود. بايد در اين

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-240950369836118092009-08-30T23:57:00.000+04:302009-08-31T00:00:52.182+04:30

هذيانهای نيمه‌شب1) کجا کسی می‌توانست دليلی بيابد براين همه تناقض؟ چگونه است که می‌تواند کسی باشد که ديوانه‌وار دوستش بداری و برانی‌اش از خودت؟ نه که مجبور باشی، جريانی نامحسوس تورا به جلو می‌رانَد، کلام در دهانت می‌گذارد و جای پايی نشانت می‌دهد که گام در آن بگذاری. کجا کسی می‌توانست در آغوش ِ آن همه صداقت، دروغ تحويلت دهد؟ بهتر که نگاه کنی، می‌فهمی هميشه چيزهايی هست که هيچ وقت تا آخر عمر، نخواهی

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-18075136095591640852009-08-07T18:42:00.000+04:302009-08-08T18:48:33.923+04:30

مرا تماشا کن. هجوم ِ بی‌خوابی و بی‌قراری. خوب نگاه کن، نمی‌شناسی؟ من امروز متهم رديف اول و روزی ديگر ...، نه من هميشه متهم بوده‌ام. از همان ابتدا، متهمی که همواره دروغ گفته‌است. مرا تماشا کن. به موهای هميشه آشفته و چشمهايم. در امتداد نگاهت، در آنسوی تاريکی، مثل هميشه تنها نشسته‌بودم، تنها. و نمی‌توانستم وسوسه با تو بودن را رهاکنم. حتا لحظه‌ای در آنسوی پنجره بودن برای من کافی بود. اکنون محاکمه به

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-23382554040227338462009-08-03T14:29:00.002+04:302009-08-03T14:31:23.906+04:30

بر پيکر خيس دلهره‌ها نقش سراب کشيدن. مدام فکرمی‌کنی که چرا اين وهم ِ لعنتی هميشه پشت‌سر توست و هرازگاهی هوس می‌کند که گريبانت را بگيرد. بگيرد و بفشارد حنجره‌ی فريادت را، بگيرد و تا امتداد خفگی ببرد تورا. خدايا، چرا نمی‌توانم جايی کنار اين همه روزمرگی تورا جا بگذارم. به خودت که نمی‌توانی دروغ بگويی، نتوانستن يا نخواستن... وای، ازين کلمه‌ها هم بيزارم. ازين پيکر ناتوان که در چنگ جان ديوانه‌ای طلسم

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-61005957679957393512009-07-06T22:22:00.000+04:302009-07-08T22:43:44.013+04:30

اول تيرماهسالها بايد گذشته‌باشد از خلق ِ پيکری شبيه ِ منتا در نخستين ِ بامداد ِ يک فصل ِ گرمکالبدی متولد شود در قالبی که انسانش ناميده‌اندو نيز از آن دست که هر ميلاد، سلامی ست به مرگی وعده داده شدهپيکری به نام من ، سفر ِ خويش را به سوی مرگ ِ محتوم آغازکند.اما چه سفری، که در شاهرگهايش، اندوه و شادی، ميان ذره‌های زندگی، خط به خط، لحظه به لحظه نشسته‌اند.و تو چه می‌دانی که چه لذتی دارد اندوه، که

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-53005026194914798542009-06-02T15:25:00.000+04:302009-06-02T15:27:20.257+04:30

وقتی دلم می‌گيرد از روزگار و آدم‌هايش، يا از خودم و کرده‌ها و نکرده‌هايم دلخورم؛ صبر می‌کنم تا شب بشود، به پشت‌بام می‌روم و مدتی طولانی به نورهای دور خيره می‌شوم. می‌گذارم نسيم صورتم را نوازش کند. حس می‌کنم از آدم‌ها دورم. کاش خانه‌ی ما هزار طبقه بود. کاش آسمان شب هميشه پرستاره باشد. لطافت ِ شب در دل ِ اين شهر سيمانی، تمام ِ گره‌های خشن ِ وجودم را چنان می‌گشايد که از مرور ِ کرده‌ها و نوشته‌ها

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-44814500481191123382009-05-31T16:09:00.002+04:302009-05-31T19:34:24.231+04:30

سوگبی‌رحمانه ترکت می‌گويم تا معياری داشته باشم برای کج‌عهدی روزگار با خودم. چنان خطی بر قلبت می‌کشم که باقی خطوط ديده نشوند. می‌دانم، حوصله‌ی ترانه نداری. برايت بازی‌های کودکانه می‌آورم: امروز قهر، فردا آشتی. از کنارت که می‌گذرم در همه‌ی ذراتم حست می‌کنم، اما همديگر را نمی‌بينيم. چه دنيای احمقی داريم، چه زندگی ِ احمقانه‌ای.----------لذتدر يک غروب ِ ماتمزده، زير ِ آسمان ِ ابری، در شهری که هيچکس

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-64547863538207834762009-03-18T08:16:00.002+03:302009-03-18T12:33:55.298+03:30

شهودقافيه را به چوب‌لباسی آويزان می‌کنمتا غزلی را که دلم می‌خواهد بنويسم،که سالهاست دلم می‌خواهد بنويسم،فارغ از خيال ِ قافيه و مغلطه، برای تو،که سالهاست، اينجا، حوالی ِ هر تپش ِ قلب ِ من نشسته‌ای، بنويسم.اينجا پشت ِ اين چارچوب ِ فرسوده‌ی بی‌رنگ و رونقاب‌ها از چهره‌ها افتاده‌اندو فانوس‌ها، کنار تنهايی ِ بيدار ِ صاحبان‌شان، به خواب رفته‌اند.نور از خيال ِ چشم‌ها گريخته‌استو رودخانه و ستاره در

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-3298520301265036212009-03-07T22:59:00.004+03:302009-03-08T14:16:24.604+03:30

باران ِ بی‌قرار ترانه از آسمان‌های کبود ِ وجود ِ من، بی‌امان می‌بارد. می‌بارد و در دل تاريک ِ خاک گم می‌شود.بی که ردی از خود به جا گذارد.پشت کرده‌ام به باران، که حتا خودم هم نبينم نشانی از آن طراوت پر ترانهاينجا، زير سقفی که تنها خاصيتش، سايبانی بر باران ترانه‌هاستمن و دلم، نشسته‌ايم، هر دو خردسال و بازيگوشکمی آنسوتر عروسکی به ديوار تکيه دادهبا نگاهی گنگ باران را می‌نگرد و بی‌قراری ِ اين همه

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-58713428816656885812009-03-02T08:19:00.001+03:302009-03-02T08:25:29.016+03:30

1) حال ِ‌من خوب است. حال ِ تو خوب است. حال ِ همه‌ي ما خوب است،‌ چه دنياي مسخره‌اي! يك روز بالاخره بايد بفهميم كه خوب يعني چه؟‌ زندگي يعني چه؟ و چرا بعضي وقت‌ها خوب بودن مقبول ِ طبع نيست. نمي‌دوني چه حالي داره داد بزني، گريه كني،‌ فحش بدي، كتك بزني يا كتك بخوري. دنيا رو هم به هيچي حساب نكني. راستي، فكر مي‌كني اين دنياي مسخره ارزش ِ همون هيچي رو هم داره؟2)‌ خاطرات ِ يك آدم،‌ تمام ‌مهره‌هاي يواشكي

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-60827141168302930412009-02-21T18:11:00.004+03:302009-02-21T18:19:25.402+03:30

...1)دست از سر دل بردار، ای عاشق ِ هرجايیگم‌شو دل ِ ديوانه، هشدار ز رســـــــــوايی2)زن ِ تنهای ترانه‌ی من، فصل ِ سرد را تاب نياورد. زنده باد فروغ...3)ديوانه، آخر دليل نمی‌شود که چون باران تو را ياد چيزی می‌اندازد که نمی‌خواهی‌، از باران فرار کنی يا اين‌که چون هر شعر و کلامی ياد کسی را در ذهنت زنده می‌کند، سخن را زندانی کنی. رها باش، وسيع باش و سرسخت، چنان که بايد باشی. پی ِ مرهم ِ زخم‌هايت

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-52210730898877167252009-02-13T14:14:00.000+03:302009-02-14T14:40:01.967+03:30

گفتگو-: مدت‌هاست که ديگر خواب نديده‌ام، نه کابوس و نه رويا و گمان می‌کنم هيچ چيز سخت‌تر از اين نيست که خالی باشی...-: اميد هميشه هست. گاهی به بستر مرگ می‌افتد اما هرگز نمرده‌است.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-57058114450106332232009-02-11T18:14:00.001+03:302009-02-11T18:14:39.068+03:30

"انسان شاهکار هستی‌ست، تنها در مقابل مرگ زبون است." سوفوکلمرگ 3انسان شاهکار خالق هستی‌ستاما به غايت زبون استنه تنها در برابر مرگ که در برابر تکه سنگی، در برابر خرده آفتابی،در برابر شعله‌ی عشقی.مرگ پايان ِ شاهکار ِ خالق هستی‌ست اما چه کسی می‌داند که اگر ابديت در مقابل آن باشدخالق هستی خود به کجا می‌رود؟چرا فرصت محدود حيات را به اين چرنديات بيالاييم.انسان به اعجاز زنده استمخلوقی که او را يارای

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-48866325214741569322009-02-10T20:05:00.000+03:302009-02-10T20:07:10.798+03:30

جای خالی دو ساعتی می شد که بدون آنکه بداند به کجا می رود در حاشيه ی پياده روها قدم می زد. گاهی اوقات بی اختيار وارد کوچه ای می شد و پس از مدتی دوباره به يک خيابان اصلی می رسيد. آدمها را نگاه می کرد، مغازه ها و ماشين ها را بی آنکه سر نخ افکارش از دست برود يا حافظه ای از هر کدام در ته ذهنش بماند. پير زن گدايی فرزندان يتيمش را به رخ عابران می کشيد و دختری دوره گرد برای فروش آدامس هايش التماس می کرد.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-51772749902367638692009-01-26T13:23:00.003+03:302009-01-26T13:30:36.597+03:30

1) نمی‌توان شکر نگفت آفريدگاری را که از دل تيرگی‌ها و دشواری‌های روح‌فرسايی که می‌چشاندت ناگهان بی‌کرانه‌ای از نور -نور لايتناهی- بر تو آشکار می‌سازد. نه، نمی‌توان خاضعانه‌ترين ستايش‌ها را نثار پروردگاری نکرد که شبيه ِ هيچکدام از خدايگان ِ مرسوم ِ اين آدميان نيست. بی‌انتها و دست نيافتنی، سرشار از حکمت و ورای ادراک من. هر روز غافلگيرش که می‌شوم دوباره از نو می‌شناسمش. خدای غيرممکن‌ها. خدای من،

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-54438925934459293762008-12-24T16:21:00.001+03:302008-12-24T17:01:09.708+03:30

چشمانم را می‌بندم، صدای عبور می‌آيد. آب می‌گذرد، آدم‌ها، حوادث، همه در گذرند. هيچکدام ديگر اهميتی ندارند. چشمانم را که می‌بندم شهابی می‌گذرد از درونم و تکه‌پاره‌های تنم را با خود می‌برد. ديوانه‌ام می‌کند اين درد که هيچش علاج نمی‌يابم. درد غريبه‌ای که شبيه هيچ چيز نيست. چشم بگشاييد و مرا تماشا کنيد، پاره‌های تنم را از شما می‌خواهم.ای خداوند، اگر شبی چند ساله به عبادتت برخيزم، به سوگواريم خاتمه

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-44311136817952177402008-12-03T15:37:00.000+03:302008-12-03T15:40:08.723+03:30

اگه مچ کسی رو گرفتی حواست باشه که يه وقت مشتشو باز نکنی.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-5029226733478883432008-08-20T15:28:00.000+04:302008-08-20T16:02:24.122+04:30

برای آنکه چيزی را داشته باشی که تا ديروز نداشتی، بايد کسی شوی که تا ديروز نبودی.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-80188081723272812522008-06-23T23:08:00.003+04:302008-06-23T23:20:28.468+04:30

آيدا شاملو----------حرف‌هايی از سر ناگزيری مسئله به سال‌ها پيش برمي‌گردد كه تصميم گرفتم آثار شاعر و هر چه را که بويی از آن نازنين در خود داشت، حفظ کنم و خانه‌ام به همان صورت که با شاملو در آن مي‌زيستيم به يادگار بماند برای مردم و دوستارانش. به جاي سهم فرزندان شاملو از ماترک نيز، مبلغ تعيين شده را به آن‌ها بپردازم. اين امر بارها در جلساتی با حضور فرزندان، دوستان، وکلا و ناشران مطرح شد.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-55742704853325705142008-06-07T02:55:00.001+04:302008-06-09T11:37:54.391+04:30

1) تا کی نشستن و انتظار کشيدن که کسی بيايد و ببرد ترا تا آسمان ِ آرزوها، تا طلوع دلبستگی‌ها و تا نهايت ِ خواستن. خسته نمی‌شوی؟ تازه بعد ِ سالی، کسی بيايد که بوی يار بدهد ولی يار نباشد. يا آن‌قدر بزرگ باش که زمان در تو جاری باشد يا خويشتن را در گردابش رها کن، بالاخره به جايی می‌رود اين جويبار ِ کج‌مدار ِ بی‌خيال. 2) غم و شادی بر ِ عارف چه تفاوت دارد / ساقيا باده بده، شادی ِ آن کاين غم ازوست3) آيا

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-56012959844796568522008-05-07T14:22:00.003+04:302008-05-08T00:43:12.702+04:30

فرشته‌ی مرگ (مرگ 2)هر ثانيه تا رسيدن به تو دنيايی‌ستيک ثانيه‌ی ديگر از زيستن در مرزهای ناممکنو يک دنيا تناقض در اندرون منرسيدن به تو خارج از مرزهای انگاره‌ی من.وسوسه‌ايست تو را داشتن، وسوسه‌ايست.تو وصل محتومی، من به تو محکوم.تو دريای بيکران ِ منی، بينوا!لعنت به تو که گريز از تو معنای نتوانستن است.من هميشه در نبرد با خويشتن اول می‌شومکجايي که ببينی تا پای تو به مرزهای من باز می‌شودخودخواه‌تر از

Arsalannoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-69015798064014079512008-03-20T23:13:00.001+03:302008-03-20T23:14:53.124+03:30

غصه نخور، راه ِ ديگری نداريم. سرنوشت ِ همه‌ی زمستان‌ها بهار است.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-22507004391388470462008-03-10T13:55:00.000+03:302008-03-10T13:58:20.382+03:30

نيمی از واقعيت، زشت‌تر از تمامی ِ يک دروغ است.(قابل توجه خودم)

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-61083745456080151172008-03-01T02:52:00.001+03:302008-03-01T02:58:02.867+03:30

مرثيه‌ای بر يک رويااکنون تنهاتر از هميشه در آستانه‌ی زندگی ايستاده‌ام. کاش هيچگاه از پيله‌ی تنهايی ِ خود بيرون نمی‌آمدم. ديگر تمام شد، اکنون همه‌چيز به پايان رسيده‌است و من، تنها و شکست‌خورده، روياهای خود را به‌گور خواهم‌برد. آری، خيال ِ خامی‌ست که کلام، اولين و آخرين حجت باشد و چه بيهوده می‌پنداشتم می‌توان کسی را يافت که با من از دنيا بگذرد و به يگانگی ِ کلامم ايمان داشته‌باشد. من مسخ شده‌ام،

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-84634614223061989452008-02-14T17:44:00.000+03:302008-02-14T17:47:05.230+03:30

کسی بايد باشد که بگويد آخر ِ هر صدا ترانه نيست؛درد هم هست، درد ِ مطلق، مطلق ِ درد ...

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-737847228799091492008-01-31T19:31:00.000+03:302008-01-31T19:37:48.496+03:30

رهايي در قفس(1)--------------دخترک زير لب زمزمه مي‌کند:"تلخي ِ اين اعتراف چه سوزاننده است که مردي گشن و خشم آگين، در پس ديوارهاي سنگي ِ حماسه‌هاي پرطبلش، دردناک و تب‌آلود از پاي درآمده‌است" پيرمرد هن‌هن‌کنان از پله‌هاي ميني‌بوس بالا آمد. سلامي کرد و نگاهی به اطراف انداخت. کمي مکث کرد اما جوابي نشنيد. دوباره نگاهي به داخل ميني بوس انداخت و جلوتر آمد، دختر فکر کرد کنار او مي‌نشيند اما پيکر نحيف

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-44119900147379079672008-01-30T11:10:00.001+03:302008-01-30T11:13:04.155+03:30

سياه‌مشق--------1) غمت در نهانخانه‌ی دل نشيندغمت در نهان‌خانه‌ی دل نشيندنهانخانه‌ی دلخانه‌ی نهان ِ دلخانه‌ی ناپيدای دلچيزي درون ِ منغمت در نهانخانه‌ی دل نشيندغم ِ توخانه‌ی پنهان ِ دل ِ من2)شاه نشين ِ چشم ِ من تکيه‌گه ِ خيال ِ توستمنچشم ِ منشاه نشين ِ چشم ِ منبهترين ِ آنچه ديده‌ام؛بی‌نظيرترين ِ آنچه داشته‌ام؛توتونه، خيال ِ توفقط خيال ِ توجايگاه ِ خيال ِ توست3)با خون ِ دل نوشتم نزديک ِ دوست

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-5721635097350041672008-01-20T09:55:00.000+03:302008-01-20T10:35:16.778+03:30

1) از هر جهت که بنگري و به هر سو که رو کني ديوارهاي سنگي، ديوارهاي سنگينِ فاصله حجاب نوراني شدن ِ تو اند. اما چرا نمي‌گويي که خاموش شده‌ام، آفتاب را بهانه مکن. من سايه‌ي توام، يا من يا خورشيد، انتخاب با توست . اينجا ديگر عصيان به کار نمي‌آيد. انسان است که رنج زاده‌شدن را به جان‌پذيرفته و يوغ محنت‌آور زيستن را بر گردن انداخته و چشم انتظار رفتن است. خوب نگاه کن، هيچکس به مرگ نمي‌انديشد، اما همه مي

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-38683277125249676442008-01-03T15:35:00.000+03:302008-01-03T15:56:37.329+03:30

به ميهمانی ِ من بياهمراه با بهار و نسيممن به همخوابگی ِ لذت‌های زودگذر قانع نيستممن به تاراج ِ عمر ِ خويش در آغوش ِ تو دلخوش‌ترم تا دريا دريا واژه به پای کسان ريختن.دلتنگم،دلتنگ ِ ترانه‌های بی سرانجام ِ خويشغارتگر اين صدا را هرگز نخواهم بخشيدصدای سخن عشق، يادگار ِ گنبد ِ دواريادگاری که اکنون از نامش تنها نشانی باقی مانده‌است.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-39986351701008099352007-09-26T16:21:00.000+03:302008-01-29T09:15:45.086+03:30

شعر شخصی مرگ (1)چشم بسته در انتظار دژخيم ِ مرگ که تازيانه‌ی خوش خط و خالش در رگ و پی‌مان ريشه دوانيده؛و آن‌قدر بر پيکر ِ من و تو ضربه‌زده که ديگر کرخت و بی‌عصب باقی‌مانده‌ی زندگی را مصرف می‌کنيم تا به وصلش خشنود شويم.مرگ، اين نزديک‌تر از هر عشقی که نمی‌جوييم‌اش و می‌يابيممرگ، آواز ِ مهيب ِ پايان در برهوت ِ خوش‌خيالی‌ها؛وای افسوس انسانکه بی هيچ حسرتی آوردگاه ِ بی‌نظير و بی‌تکرار ِ زندگی رابی‌اعتنا

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-49512251814225958512007-09-25T14:17:00.000+03:302007-09-26T16:27:02.190+03:30

چراغ می‌خواهممن از تو نمی‌ترسم اما چراغ می‌خواهم تا تو را به خودم و ديگران نشان دهم. ظلمات از درون ِ تو می‌جوشد و راهی به من می‌يابد. قسمت تاريک ِ پيکرم دنبال ِ حرفی، کلامی، چراغی نمی‌رود تا من همچنان مجبور باشم از کسی که يافته‌ام، بگريزم. نيمه‌ی روشن پيکرم هيچ‌گاه، هيچ چيز را فراموش نمی‌کند، اما گاه وادار به فراموشی ِ آگاهانه می‌شود.آگاه‌ترين انسان ِ روی زمين مرزهای روشن و تاريکش را

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-10122184411602520692007-09-03T01:48:00.001+03:302007-09-03T01:48:59.225+03:30

اعتراف1) گرت هواست که معشوق نگسلد پيوند / نگاه‌دار سر ِ رشته تا نگه‌دارد2) چه بيهوده است سخن گفتن از حلقه‌ی زلف معشوق وقتی حجاب ِ بی‌اعتمادی، شمايل ِ دلدادگی را پوشانده‌است. کيميای دلسپردگی ديگر اينجا به کار نمی‌آيد. چندی‌ست گرفتار خويشم و کسانی گرفتار ِ من. نمی‌خواهم کسی را از خودم برانم يا برای تو دليل ببافم که باورم کنی. من به هيچکدام ِ اين‌ها نيازی ندارم.رها، رها، رهايم کنيد زنجيرهای سنگين ِ

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-83996720559248659052007-07-18T13:11:00.000+03:302008-01-30T11:15:13.296+03:30

درد ِ دلهای کهنه ی من------------------حيرت‌زده در خويشتن می‌نگرمتمام ِ آنچه در آغوش کشيده‌ام، فريب استآغوش ِ بی‌اندازه‌ی من روزگاری تنها تکيه‌گاه خيال ِ تو بودمی‌ترسم، من از زخم‌های بی‌مرهم ِ خويش درهراسمچون مردگان ِ هزاران هزار ساله پيکرم از درون تباه شده‌استمی‌ترسم چون چيني ِ نازک ِ پوسيده‌ای به يک تلنگر فرو بريزد ديوارهای پرنقش و نگار ِ کالبدم.تو می‌توانیتنها تويي که می‌توانیدلم می‌خواهد

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-36490820488789324342007-07-11T14:03:00.000+03:302007-07-17T21:28:43.402+03:30

مصلحت نيست که از پرده برون افتد رازورنه در حلقه رندان خبري نيست که نيست1)"پيرمرد خون‌بهاي خوشبختي ِ توست. تو که سرشار از عصياني و با هيچ چيز آرام نمي‌گيري. آرامش‌بخش ِ روح ِ عريان ِ تو مردي است که مرز افسانه و واقعيت است."جوان از خواب پريد. او هم اکنون در مرز افسانه و واقعيت که نه، در مرز مرگ و زندگي است. همسفران همه بيدارند و دل نگران ِ صبح، به آسمان چشم‌دوخته‌اند. شايد در روشنايي روز، گريزي از

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-26227633889557042192007-06-02T00:14:00.000+03:302007-06-02T00:16:25.740+03:30

گله نكن، ترانه‌ي پرواز ما دوباره سروده خواهدشد. ما،‌ كنار هم،‌چون افسانه‌ها رويينه‌ايم. خسته مي‌شوم از تلنگر ِ بي‌حواس ِ برزخ‌گونه‌ي آدميان. خسته‌ام از روزهاي بي‌حوصلگي، از كسي كه به نقض ِ ملاي روم مي‌رود بدم مي‌آيد. مگر نگفته بودي جُستن دوگانه است. پس كجاست مهر ِ من بدو كه مي‌پندارد. پس چرا آنكه مي‌جويمش درگريزاست و درون گودالي گرفتارشده كه - مي‌گويند- من حفر كرده‌ام. چرا تا به كسي نگاه مي‌كني

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-58823734435473487702007-03-20T14:49:00.001+03:302007-03-20T14:49:35.689+03:30

کودک توی آينه نگاهم می‌کند. سايه‌های دوروبر مراقب‌اند تا مبادا کلام نابجايی ميان‌مان بگذرد. مثل کسی شده‌ام که خطايی از او سرزده و هرنگاه و هر اتفاق و هر صدايی او را می‌ترساند که مبادا بخواهند تاوان ِ خطايش را از او بستانند. هيچکس به هيچکس کمک نمی‌کند.می‌دانی، برخی آرزوها در مسير برآورده‌شدن به جايی می‌رسند که آرزوی هرلحظه‌ات برآورده‌نشدن ِ آنهاست.کودک ِ توی آينه دروغ نمی‌گويد. يعنی من اينقدر بد

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-67653913952835111782007-02-24T01:04:00.000+03:302007-02-24T01:10:27.627+03:30

ديگرحتا فرقی نمی‌کند باران باشد يا برهوت، کوير باشد يا جنگل. آنچه مرده‌است حس شکوفايی‌ست و در اين وانفسا اگرتو خود بهار هم باشی باز يخ‌زده‌ای. دلم می‌خواهد دوباره فرياد بزنم، می‌خواهم ديوانه باشم تا هرچه دوست‌دارم انجام‌دهم. می‌خواهم خودم را به نفهمی بزنم تا آزار ِ دانايی‌ها رهايم کنند. چرا هميشه بايد وقايع ِ آزاردهنده از جلو ديدگان ِ من بگذرند. بگذار حتا ديگر خنياگر غمگينم نيز آواز "دوستت دارم"

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-53556127147217604552006-12-24T16:35:00.001+03:302006-12-24T16:39:01.588+03:30

چه آفت بزرگی‌است نگاه کردن و ديدن ِ آنچه نبايد ديد. چه سخت است از غرور ِ خود خرج کنی تا مصرف شوی. می‌خواهم فرياد بزنم که:" نمی‌خواهم آنچه باشم که تو می‌خواهی"من در قالب‌های تکراری ِ حقير جا نمی‌شوم، بلکه در آنها می‌ميرم. هر روز می‌ميرم و هرشب در زلال ِ تنهايی ِ خود زاده می‌شوم. نمی‌دانم پس کی بايد زندگی کنم. ترا که می‌بينم دست و پايم می‌لرزد تا رها شوم ازين برهوت ِ بی‌هم‌نفسی. اما وقتی می‌روی،

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-12230726868328679432006-12-22T16:36:00.000+03:302006-12-22T16:44:05.460+03:30

هميشه سعي مي کنم خوب باشم و هميشه بد مي‌مانم... بايد کمي قدم بزنم تا فکر کنم من روح خودم را معتاد به زنده بودن کرده‌ام و از اين متاسفم! و بيشتر از اين تاسف مي خورم که روزهايي که سعي مي کردم مورچه هاي سياه را لگد نکنم ناخواسته غنچه هاي بوته گلي را لگد مال کردم--------ديگر عاشق نيستم! نيستم و نمی‌دانم شادم؟ نيستم و نمی‌دانم غمگينم؟ نيستم و نمی‌دانم چگونه با اين نبودن بسازم.نيستم و نمی‌دانم کسی را

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-86208916875108306832006-12-07T18:20:00.000+03:302006-12-08T18:03:15.981+03:30

تو سيب ِ سرخ ِ کدامين بهشت ِ گم‌شده‌ایکه باز می شکند با تو توبه آدم- وقتی خسته می‌شوم از هياهوی پوچ زندگی به تو پناه می‌آورم. خسته شدم آن‌قدر که حواسم به همه بوده تا کسی از من نرنجد، تا به عهدم با تو وفادار بمانم. ديگر نمی‌خواهم، بگو چه بايد کرد؟ چه اهميت دارد اگر يکی از انبوه کسانی که دور و برمن‌اند از رفتارم دلگير شوند؟ اما نه، هنوز نمی‌توانم. مدتی است سعی می‌کنم از شيطنت‌های ساده به توانايی نه

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-17501507822029360842006-11-03T17:51:00.001+03:302006-11-30T16:29:12.811+03:30

چه سخت است کنار آمدن با احساسی که در توست و نمی‌خواهی از پيکرت بيرون بزند. مثل مارگزيده‌ای که از ريسمان سياه و سفيد بترسد از دل‌باختن می‌ترسيدم. تو باعث شدی آرام آرام از خودم بيرون بزنم همان‌طور که آرام‌آرام در من رخنه کردی. نمی‌خواهم با کلمات بازی کنم، می‌خواهم حرفی را بنويسم که شايد توانايی به زبان آوردن آن را نداشته باشم. تو تنها کسی بوده‌ای دراين سالها که توانسته‌است برخی خصايل ِ مرا تغيير

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1159528649760752162006-09-29T14:05:00.000+03:302006-09-29T14:47:29.786+03:30

خيلي چيزا هست که آدم می‌دونه دير يا زود بايد از دستشون بده، اما بهشون دل می‌بنده.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1159452712609182362006-09-28T17:41:00.000+03:302006-09-28T17:41:52.663+03:30

حتا اگر ديگر آفتاب برنيايد، خورشيد ِ مهر ِ تو ديدگان مرا روشن خواهدکرد.حتا اگر ديگر هيچگاه شب نشود، به ظلمت ِ گيسوان ِ تو پناه خواهم برد.هر رنگی را که از پرده حذف کنند، از نقش ِ بی‌مثال ِ اندامت جايگزيني زيباتر می‌آفرينم.هر ستاره‌ای را که از آسمان به زيرکشند، ستاره‌ای درخشان‌تر، از نی‌نی ِ چشمان ِ تو بر آسمان خواهم آويخت.با مرگ هر ترانه، هر حماسه، هر کلام؛ تنها نام ِ تو کافيست تا سرود ِ تولدی

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1154697656908269542006-08-04T16:49:00.000+03:302006-08-04T16:50:56.923+03:30

... اما گرگ، خندان و شادان پوزه‌ی خود را ليسيد، لرزيدن و حقه‌بازی را به يکسو نهاد، نگاهش جان گرفت، اندامش محکم و سخت شد و توحش خود را بازيافت.گرگ بيابان(هرمان هسه) گرگ بيابان برای هسه نوعی حديث نفس است، و برای ميليونها خواننده‌ی ديگر نيز. سرگذشت انسانی که از زندگی خود و روزگار راضی نيست با تمام فراز و نشيب‌هايش در اين کتاب روايت شده‌است. گرگ بيابان به کنايه به اين انسان اشاره می‌کند و سرشار از

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1154193117445509542006-07-29T20:35:00.000+03:302006-07-29T20:41:57.493+03:30

برای خودممی‌خواهم تنهايی‌ام را بالا بياورم. می‌خواستم هر چه نامهربانی‌ست را از صحنه‌ی روزگار پاک کنم. ساده‌انگارانه می‌خواستم دنيا آنطور بشود که من دلم می‌خواهد يا دست‌کم آنطورنباشد که دلم نمی‌خواهد. اما اين چرخ کجدار مريض کی به ساز دل کسی رقصيده که من دومی باشم. دوست داشتم هنگام تکرار اتفاقی به‌ نام زندگی فقط به انسانيت نامحدود راضی شوم، به هيچ حصار و قاعده‌ای پابند نشوم و به هيچ بنی‌بشر ديگری

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1148562988365719612006-05-25T16:41:00.000+03:302006-05-25T17:20:12.766+03:30

نوشته: دكتر محمدحسين اديببرگرفته از روزنامه دنياي اقتصاد1 - آيا در حوزه اقتصاد داريم روي يک نقطه مي‌دويم بدون اينکه به جلو برويم؟2 - به مطايبه مي‌گويند دولت براي توسعه مدل کره را انتخاب کرده است، فقط نمي‌داند کدام کره.3 - اقتصاد فراصنعتي يعني: هر روز صبح بايد ثابت کني که سزاوار آن چيزي هستي که در دست داري وگرنه بايد از نو شروع کني. 4 - ما اينجا هستيم چون چشمانمان جاي ديگري را نمي‌بيند.5 - سازمان

Arsalannoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1148111068715715832006-05-20T11:08:00.000+03:302006-05-20T11:23:14.946+03:30

برای ديگری------------وقتی هر صدا، آغاز ِ فاصله‌ای ستو هر صبح، افسوس ِ اندوهی تکراریديگر چه فرقی می‌کند زنده باشی يا زندگی کنی؟ديروز صبح وقتی هيچ نيافتم تا بدان قسم بخورمتازه فهميدم که کجا ايستاده‌ام! تا بی‌دريغ شدن راه دوری‌ست که از تو برنمی‌آيد،پس محترمانه خفه‌شو.زجرآورترين لحظه‌های زنده‌بودن در محکوميتآن است که نتوانی آنچه داری به عزيزی هديه کنیآن است که نگذارند هم‌درد ِ هم‌قافله‌ای شوی که بار

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1146330545353676212006-04-29T20:37:00.000+03:302006-04-29T20:42:03.313+03:30

"اتوبيوگرافي ِ من"من خويشاوند بادم،سالهاست با آسمان قهرمو ديريست تا با زمين وصلت كرده‌اممن روياي ِ هراس ِ مزرعه‌ام از داس دهقانروياي اعدام توام در خيال ِ يارِ نازك‌بدن‌اتمن بي‌شكلي ِ يك رويايم در ميان ِ جنگل ِ هجوم ِ زواياو اين منم سرانجام، اهل ِ هيچ‌كجا.از سكوت ِ من نترس، هر هجا از اين كلامخاكستر ياريست كه با باد رفتو در هر رفتن، كسي مي‌ميردكسي كه دل مي‌بُرد از يار ِ سفركرده‌اش تا باد – خويشاوند

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1143926676182776002006-04-02T00:46:00.000+03:302006-04-02T00:54:36.193+03:30

- بعضی‌ها تحمل می‌کنن، بعضی‌ها تظاهر می‌کنن به چيزی که نيستن. بعضی‌ها اصلا نمی‌فهمن که چی به سرشون اومده و بعضی‌ها در کمال وقاحت همه چيزو انکار می‌کنن. من بايد چيکار کنم؟- "دلهره‌ی هستی"؛ شايد در ميان آثار کامو اثر قابل توجهی به‌حساب نيايد، اما موضوع بسيار زيبايی‌ست وقتی تو فکرت دنبال يه چيزی می‌گردی که از سکون و سکوت و تکرار زندگی فرار کنی. وقتی می‌خواهی کمی فکر کنی. - بايد سکوتو شکست. ديگه

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1143374459740663752006-03-26T15:29:00.000+03:302006-03-26T15:30:59.750+03:30

- تو عجيب‌ترين آدمی هستی که تا حالا ديدم.- هه، اينو که خودم می‌دونستم.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1142560888971662462006-03-17T05:28:00.000+03:302006-03-17T05:31:28.983+03:30

کمی عاشقانه# ديگران - که در ميان ِ شکوه ِ حضور من و تو بی‌مقدارند- اکنون می‌پندارند که تو رفته‌ای و معمای پيچيده‌ی تنهايی ِ من با رفتن ِ تو کورتر شده‌است. اگرچه حضورت را حس نمی‌کنم، اما می‌دانم که هيچگاه نمی‌روی. قرار بود اين نوشته قطعه‌ای باشد از جنس ِ "کلام آخر". تهديد و دشنام و من‌گويی. عزيزترين شاعرانم هم چنين قطعاتی دارند. اما من نتوانستم، تنها به اين دليل ساده که نمی‌خواستم سخنم با تو به

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1141417711325437642006-03-03T23:52:00.000+03:302006-03-03T23:58:31.336+03:30

تا فاجعه می‌رقصيممی‌خواستی خودت را به من ثابت کنی يا می‌خواستی قدرت‌نمايی کنی. نفهميدم همه چيزم را در گروی کدام نفرينت از دست دادم. يادش به‌خير روزگاری که از هم دل می‌برديم و هيچگاه بی‌ياد هم حتا به خواب نمی‌رفتيم. من هنوز همانم که بودم، اين تويی که عوض شده‌ای يا اصلا جای خود را به ديگری داده‌ای. وقتی اسير مشکلات کوچک می‌شدم و غصه‌ی آن‌ها دل ِ کوچک ِ بی‌طاقتم را پر می‌کرد نمی‌دانستم در چنين

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1140682567160703402006-02-23T11:30:00.001+03:302006-02-23T13:14:50.440+03:30

از در و ديوار زندگی‌ام حادثه می‌بارد، بر خلاف ظاهر ِ آرامی که دارد. شما اگه جای من بوديد و يکی بود که خيلی چيزايی که هيچکی نداره بهتون داده بود، درعوض خيلی چيزا که همه دارن رو ازتون گرفته بود باهاش چيکار می‌کردين؟ هر چی به ذهنم فشار می‌آرم، شعرهای اينجوری ازش می‌گذره:--------------------------بنگر چگونه دست تکان می‌دهمگويی مرا برای وداع آفريده‌اند...(نصرت)--------------------------به چه اميد

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1140387021654650252006-02-20T01:34:00.000+03:302006-02-20T01:50:59.306+03:30

يک پست آنلاين برای دو نفر---------------------------------(برای خواهرم )شايد عذاب ِ غريبه‌ای را که در پيکرم زندانی است، تمنای رهايی تسکين دهدوای، کاش قطره اشکی که کودکی‌ام را کُشت هرگز نمی‌روييدمن هيچ آدم بزرگی را نديده‌ام که زيبا باشد***کودک که بودم، منت عبور روزها بر گردنم نبودچرا که هرشب، اعجاز ِ يکرنگی‌ها روياهايم را رنگين می‌کردبا دنيا لج می‌کردم تا لحظه‌ای بعد دنيا زيباتر به رويم بخنددو در

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1139914178823417102006-02-14T14:08:00.000+03:302006-02-14T14:19:38.836+03:30

عطش ِ من، گواه ِ آتش ِ توست...

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1139571851239239242006-02-10T15:10:00.000+03:302007-08-17T20:06:40.555+03:30

- من پر از شعر و ترانه‌ام، پر از عشق و غرور. اما فقط برای هيچکس. - اينجا داره از اون حالتی‌که من دوست داشتم و توش می‌نوشتم درمياد. آخه کسانی هستند که من توی دنيای واقعی می‌شناسمشون و اينجا رو بلدن و اين ممکنه منو مجبور به خودسانسوری کنه. شايد مجبور بشم يه کار ديگه بکنم...- يکی از دوستام توی مهرآباد تکنسين پروازه. تعمير و نگهداری هواپيما هم از کاراييه که مي‌کنن. می‌گفت چند وقت پيش وزيرصنايع و وزير

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1138869614906851682006-02-02T12:06:00.000+03:302006-02-02T12:10:14.916+03:30

- اگر پيامبری خود کفر بگويد چه خواهدشد؟ يک پيامبر کافر نشانه‌ی رسالت باطل است. و من تنها به پيامبران کافر ايمان آورده‌ام.- مثل سربازی می‌مانی که اعتقاد به نيروهای ماورايی‌اش را از دست‌داده و هنگام اعزام به ميدان نبرد از او بپرسند: "جنازه‌ی شما را بايد به چه کسی تحويل داد؟" و او هر روز از خود بپرسد: "آيا اين بار، بار ِ آخر است؟"- مثلا بوف کور اگر خوانده‌باشی معشوقه و لکاته برای‌ات يکسان خواهند بود

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1137760753109220602006-01-20T16:05:00.000+03:302006-01-20T16:12:44.100+03:30

ديگه گريه دلو وا نمی کنه... بارون ام مث بارونای قديم نيستآخه ميدونی، هيچکی از زندگی ِ هيچکی خبر نداره که

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1137099968815684162006-01-13T00:30:00.000+03:302006-01-13T00:49:24.070+03:30

1- کسی که منتظره تا فرصت مناسب براش پيش بياد، اونو از دست داده.2- محکمترين قانون ها تا وقتی درستند که نقض نشده باشند. من عاشق نقض قوانينم.3- برف که مياد دلم هوای يکی رو ميکنه...

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1136713511771629652006-01-08T13:14:00.000+03:302006-01-08T13:15:11.786+03:30

اصلا فکر نمی‌کردم دل کندن اين‌قدر سخت باشه. فکرش را هم نمی‌کردم. آخه من و تو چه ربطی می‌تونيم به هم داشته باشيم؟ تو رو نمی‌دونم، اما صادقانه بگم: دلم برات تنگ می‌شه. برای پرحرفی‌هات، برای استدلال‌های بچه‌گانه‌ات. برای تو!نمی‌دانی وقتی که رفتی چقدر دلم گرفت. تو هيچوقت در کنار من نبودی اما همين که فهميدم ديگر نمی‌بينمت، احساس تنهايی کردم. من که هيچ‌وقت به هيچ‌کس اجازه‌ی ورود به حريم خودم را

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1135849692364665602005-12-29T13:17:00.000+03:302005-12-29T13:18:12.376+03:30

1- من امروز خوشحالم. ديروز همين موقع آن‌قدر دلم گرفته‌بود که آسمان را هم يارای همراهی‌ام نبود. روز قبل‌تر عصبانی بودم از کسی و از چهره‌ام دشنام می‌باريد. و فردا.... نمی‌دانم چه خواهد شد. يعنی چه؟ مگه من مسخره‌ی اين حس‌های احمق‌ام؟ نه، ديگه فرقی نمی‌کنه. بذار بخوابم.2- ديروز رفتم توی سايت رسمی Oracle رجيستر کنم تا بتونم يه چيزايی دانلود کنم. اولين شرطش اين بود که "من شهروند يا تبعه يکی از کشورهای

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1134893733507346702005-12-18T11:43:00.000+03:302005-12-18T11:45:33.520+03:30

جملات بريده بريده، که هر کدام مستقل‌اند و زنجيرواربه دنبال هم کشانده‌ام‌شان:کلام اول شکست بود.شب شکستنی بود و من نيز همعبور کن، که ماندنت سلاح تيره‌ی شب است در برابرمويران می‌خواهی‌امچه فرقی می‌کند وقتی که حتا همديگر را نمی‌بينيمظلمات است که بين من و تو حکم می‌راندمن سرشاراز شک‌ام وقتی که دندان‌های تو را در بازوی‌ام حس می‌کنمنه، اين جنون غريزی نيست؛ زاده‌ی تنفر استبوسه‌ای شايد باشد، بوسه‌ای

Arsalannoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1133373946621756962005-11-30T21:34:00.000+03:302005-11-30T21:42:09.480+03:30

ديگه دلم نمی‌خواد هيچی بدونم.دوست دارم همين‌جوری راه بيفتم تو خيابونا، شعرايی که دوست دارم زيرلب زمزمه کنم. بعدش با تمام آدمايی که يه جوری نيگام می‌کنن، دعوا کنم.دوست دارم وقتی سرما نوک ِ دماغ و گوشامو سرخ کرده، وايستم جلوی توری‌‌های قنادی ِ خيابون پشتی که دستگاه‌های تهويه‌اش باد ِ داغ ِ خوشبو رو توی صورتت می‌زنه.دوست دارم عياشی کنم. تمام دخترايی رو که فکر می‌کنن رب‌النوع عشق و غرورن دست بندازم.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1130687919275338862005-10-30T19:26:00.000+03:302005-10-30T19:28:39.286+03:30

روزمرگی ِ شيرين-------------در ايوان کهنه نشسته‌امبوی آشفتگی از در و ديوار خانه به مشام می‌رسدو شب ِ پاييزی باده‌ای ناب است در رگ ِ بی‌خوابی‌امبه آسمان که زل می‌زنم ستاره‌ها را زير پلک‌هايم احساس می‌کنمو غربت ِ زمين ِ خسته را که ديريست از هياهوی شهر نياسودهنسيم ِ نابکار، وسوسه‌ی ستيزه‌جويی را از من باز می‌ستاند و طنين ِ قافيه را از شعرم؛آن‌که با من به درشتی سخن می‌گويد الاهه‌ی خواب ِ من استدر شبی

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1127635758804997832005-09-25T11:36:00.000+03:302005-09-25T11:46:35.413+03:30

شعر شخصی--------------سوء تفاهمکم‌تر از زمان کوتاه ِ نابينايی ِ ميان ِ پلک زدن‌هايت برايم کافی بود تا ناخواسته و ندانسته به سوی او برومتا او مرا بخواند و من از او بگريزمتا من به سويش بروم و پشيمان بازگردمهمين...زود رنجيدی عزيزدخترک سراب بود خيال بودتنها برای من، چرا که تو روزگاری در اين سراب غوطه خورده‌اینمی‌دانم نفهميدی يا فاصله‌ی ميان پلک‌هايت زيادتر شدهعزيز- حوصله ندارم -من هرگز نخواهم گفتاما

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1126673527304360092005-09-14T09:20:00.000+04:302005-09-14T09:22:07.310+04:30

دروغ می‌گفتند. و من در کنار بی‌خيالی ِ توتمام‌شان را باور کردم، تمام آدمک‌ها را. اما آنچه اسيرم کرده نه آدمک‌هايند و نه دروغ‌های‌شان. من اسير غرور خويش شده‌ام و هرچند عذاب کشنده‌ای وجودم را می‌فرسايد اما سخت متحيرم از رضايت ِ بی‌اندازه‌ای که تک‌تک ذرات پيکرم را سرشار کرده‌است.نگاه کن. تو که خوب می‌دانی چه آسان بغض و کينه و نفرت و عشق و هوس جای خود را در دل من با يکديگر عوض می‌کنند. من رهاتر از

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1122632923977033252005-07-29T14:56:00.000+04:302005-09-15T12:05:10.073+04:30

شعر ِمن------------------------آسمان تنها بود و زمين تنهاترآسمان، داغ به دل منتظر ويراني‏‏و زمين لرزه به تن خوابگه عريانيچه تماشايي داشت درك ِ تنهايي ِ دو خفته در آغوش ِ چنان سختكه دو صد سال گذشته‌ست و بر ايشان لحظه‌ست.واژه‌اي هست در انديشه‌ي خام ِ دورانواژه‌اي بي‌معنا،واژه‌اي با همه‌ي وسعت ِ يك راز ِ جنون‌ساي تمام ِ اعصارواژه‌اي پرمعنا،واژه‌اي كوچك چون قلب پرنده بر خاكواژه نه، نشخوار نفس‌گير ِ

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1120724716506501532005-07-07T12:42:00.000+04:302007-07-06T17:04:29.083+03:30

يک داستان نيمه تمام مشترک(قسمت ايتاليک رو ميثم روايی نوشته)-----از هر کدام از بهانه‌هايم، شعر و شور می‌ريخت. دوست داشتم هميشه کاغذ و قلمی داشتم تا آنچه ناگاه از ذهنم می‌گذشت بنويسم، اما هيچ‌وقت همراهم نبودند. تو هم همراهم نبودی. بسياری از شعرهايم را تنها در حافظه‌ی توست که می‌توانم دوباره مرور کنم. قبل از آنکه ببينمت حتا شعری برايت نوشته بودم که هيچوقت نتوانستم برايت بخوانم. با خيالی زندگی

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1120430808301857952005-07-04T02:56:00.000+04:302005-07-04T03:16:48.310+04:30

1) شبی که با تمام وسوسه‌هايش آغاز می‌شود را ديگر تنها در خواب می‌گذرانم. شب‌هايم مرده‌اند و گويی کالبد بی‌جانی شده‌ام تهی از افکار ِ هرجايی. ديگر فکرم سرزده به هر کجا و ناکجا سر نمی‌زند چه برسد به آنکه حوصله داشته باشم چيزی بنويسم. از ميان کسانی که با هم به زبانی ديگر سخن می‌گفتيم و بين‌مان قفل افسانه‌ای بيش نبود به ميان ِ مشتی پيکر توخالی تبعيد شده‌ام تا بفهمم که چقدر تنهايم. عروسک‌هايی که به

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1117126614055762942005-05-26T21:07:00.000+04:302005-05-26T21:32:26.150+04:30

سلامحال همه‌ي ما خوب استملالي نيست جز گم شدن ِ گاه به گاه ِخيالي دوركه مردم به آن شادماني ِ بي سبب مي‌گويندبا اين همه عمري اگر باقي بودطوري از کنار زندگي مي‌گذرمکه نه زانوي آهوي بي جفت بلرزد ونه اين دل نا ماندگار بي درمان .(سيد علي صالحي)***اين شعر را مي‌خوانم و تنها قدري مي‌خندم. شادماني بي‌سبب! اين روزها از هر طرف كه به زندگي‌ام نگاه مي‌كنم چيزي از جاي خود گم شده‌است. بگذرِيم ، سه تا وبلاگ كه

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1116699730982523992005-05-21T22:42:00.000+04:302005-05-21T22:54:17.813+04:30

دست از سرم بردار. اين روزا هم تموم ميشن. اما من كه تا حالا به هيچكس اجازه ندادم هم بغض من باشه چي؟ تو رو خدا دست از سرم بردار. من نمي‌تونم اوني باشم كه تو مي‌خواهي! ديگه حوصله‌ي هيچ كاري رو ندارم، چه برسه بخوام از مزخرفاتي مثل عشق صحبت كنم. تو كه خوب ميدوني، پس چرا ولم نمي‌كني. من سالها پيش تمام شده‌ام. از من نخواه كه دوباره به چند سال قبل برگردم. مي‌دوني، اگه دوستت نداشتم هيچ وقت اين چيزا رو بهت

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1116698922626419552005-05-21T22:35:00.000+04:302005-05-21T22:41:53.860+04:30

مسابقهروسپيانباد را در زنجير موهاي خويش محبوس مي‌كنند.تو چه مي‌كني؟بانوي رنج‌هاي ناتمام ِ من!روسپيانشرم را در آوازي هوسناك به صلابه مي‌كشند.تو چه مي‌كني؟بانوي شرمگين ِ غرور ِ من!روسپيان مرگ را در قصيده‌ي ران‌هايشان سروده‌اند.تو چه مي‌كني؟بانوي آوازهاي زندگي ِ من!ميثم روايي ديلمي-----اين شعر ِ ميثمو خيلي دوست دارم.

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1116404460762007372005-05-18T12:31:00.000+04:302005-05-18T12:51:00.766+04:30

هنوزم يه چيزی ته فکرم می‌گه نبايد رأی بدی، اما تقريباً قانع شدم که رأی بدم. اما چرا؟ نمی‌دونم کی گفته که اگه بين لايه‌های استبداد گسست به وجود بياد می‌تونه خودشو انباشته کنه اما دموکراسی يک فرآيند کاملاً پيوسته‌است. يعنی اگه يک جريان آزادی‌خواهانه - هرچند زياد ايده‌آل نباشد - رخ داد برای آنکه آن را به مقصد مورد نظر هدايت کنيم نبايد بگذاريم گسستی در آن رخ دهد. به عبارت ديگر هر چند ممکن است با نظام

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1115441185035398542005-05-07T09:15:00.000+04:302005-05-07T09:16:25.040+04:30

داخل جلد نوار "ابراهيم در آتش" که مجموعه‌ی شنيداری اشعار شاملوست، آيدا متنی نوشته که سرشار از ‏کليدهای کلامی ِ شاملوست و زيبا:‏‏----- ‏غول زيبای رنج! چگونه آن همه را تاب آوردی، آن آتشفشانی را که چنان فشرده در عمق جانت نفس می‌کشيد و ‏گويی هر آن، با قدرتی مهيب در کار متلاشی کردن ِ تو بود و تو چه سخت در مهارش می‌کوشيدی و با شتابی ‏ديوانه‌وار خود را مصرف می‌کردی – گر کشيدن در مجمر بی‌تابی –

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1115307328874901482005-05-05T20:02:00.000+04:302005-05-05T20:05:28.876+04:30

Oh my lord, Fuck the devil inside me...If you can.

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1114660468229617602005-04-27T08:24:00.000+04:302005-04-28T08:41:29.560+04:30

صبح‌ها که ميرم سر کار مجبورم چند دقيقه‌ای کنار اتوبان پياده‌روی کنم. امروز صبح زير بارش رگبار بهاری فضای سبز بغل اتوبان آن‌قدر پرطراوت بود که آدم دلش می‌خواست چند ساعتی همونجا بمونه. ساعت هفت و نيم صبح، اتوبان مدرس نرسيده به ميرداماد(يکيش يه ذره تبليغاتی شده انگار!)

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1114510920315944282005-04-26T14:48:00.002+04:302005-04-26T14:52:00.316+04:30

صبخ به‌خير برف ِ همراهبراي تنهايي من چه آورده‌اي؟- غمي سپيد.ظهر به‌خير قطره‌ي بارانبراي تنهايي من چه آورده‌اي؟- اندوهي خيس.عصر به‌خير باد ِ بي‌پناهبراي تنهايي من چه آورده‌اي؟- غصه‌اي پرسوز.شب به‌خير پرنده‌ي تاريكيبراي تنهايي من چه آورده‌اي؟رويايي كهنه برف را در آن خواب است،نه باران،نه باد،نه تنهاييو نه چشمان ِ شاعر.(شعر از: شيركو بي‌كس؛ ترجمه‌ي مروان حلبچه‌اي)

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1114062244989166752005-04-21T10:07:00.000+04:302005-04-28T08:43:34.233+04:30

سلام ديگر حالم از آسمان و آستانه‌اش به هم می‌خورد هر چه ميخواهی بکن فقط با من باش به هر کمند که خواهی بگير و بازم بند/ به شرط آنکه ز کارم نظر نگيری باز ببين ؛ روياهايم نيمه کاره مانده اند تنهای تنها در قاب دلتنگی خويش نشسته ام و انتظار تو را ميکشم چقدر انتهای جاده تکراری ست وقتی تو در آن پيدا نميشوی زيبا چه در نور چه در ظلمت من همانم که هستم دوباره معجزه کن طلوع دوباره من منتظر نگاه دوباره توست

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1113821160887478182005-04-18T15:14:00.000+04:302005-04-18T15:16:00.886+04:30

رفتنرفتن، فقط به معنای نماندن. وگرنه رسيدن اصلاً مهم نيست. هيچ مقصدی آن‌قدر ارزش ندارد که لايق رفتن ِ من باشد. نماندن يعنی ‏گريز از شرايط موجود و نه به‌خاطر دشواری ِ آن‌ها و نه به‌خاطر ِ کج خُلقی ِ روزگار که هر چه دشنه است در آستين نهان کرده و ‏هر روز يکی را رو می‌کند. نماندن، فقط به‌خاطر آن‌که اگر بمانی، می‌ميری. هر چه بيشتر معطل کنی، به مرگ نزديک‌تر شده‌ای. ‏و اين گونه رفتن جنونی است که عوام

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1113113623477753652005-04-10T10:40:00.000+04:302005-04-10T10:45:50.790+04:30

تمام ِ مزرعه از خوشه‌های گندم پرو هيچ دست تمنا دريغ سنبله‌ها را درو نخواهد کرددروگران، همه پيش از درو درو شده‌اند(حميد مصدق)----عکس‌های من

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1113056966855168922005-04-09T18:58:00.000+04:302005-04-10T14:35:41.730+04:30

چرا تلخ نباشم و چگونه از سياهی‌ها ننويسم؟هر چه سعی می‌کنم از حريم جان‌های بی‌مقدار بگريزم و پناهی بيايم امن‌تر از تنهايی ناگزير خود، بيشتر دچار روزمرگی می‌شوم. فاجعه سرانجام رخ می‌دهد، چه بی‌تفاوت باشی و چه از آن بگريزی. آن که ساده‌لوحانه به ثانيه‌ها دل می‌بندد و شادمانه ترانه‌ی غرور و عشق سر می‌دهد يا احمق‌تر از آنست که فاجعه را بفهمد و يا "هنوز خبر هولناک را نشنيده‌است". فاجعه آوار نگاهی است که

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1112771201321595482005-04-06T11:26:00.000+04:302005-04-06T11:36:41.320+04:30

همش ميگن امتحان الهيه، صبرکن.آقا اگه کسی نخواد امتحان بشه اونم از نوع الهيش، بايد کيو ببينه. اونی که امتحان الهی می‏‌‏گيره بيکاره همش گير ميده به يه نفر.---تعبير خوش‏‌‏بينانه:تو اگر در تپش باغ خدا را ديدی همت کن و بگو ماهی‏‌‏ها حوضشان بی آب استتعبير بدبينانه: هزار بار تو را پيغام دادم به هزار آوا، که دل از آسمان بردار که وحی از خاک می‏‌‏رسد.تعبير واقع‏‌‏بينانه: قاضی ِ تقدير با من ستمی کرده‏‌‏است

Arsalannoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1112526851282734302005-04-03T15:38:00.000+04:302005-04-03T15:49:54.546+04:30

تنهايی‌ام کر نيست، آواز را دريابدر قعر نوميدی آغاز را درياب ای دم به دم با من، ای بوی پيراهناز پافتادم من، پرواز را دريابصد راز دارد اين پرواز ِ بی‌آوازآواز ِ بی سازم، همراز را درياباز صد حکايت بيش هر آنچه بر ما رفتدر يک سخن گفتم، ايجاز را دريابآبی‌تر از درياست، امواج ِ چشمانت ‏گيرم نفهمد کس، اين راز را دريابنازد به هر برگش گل در غياب توگمشو گل ِ پرناز، آن ناز را دريابعشق ِ تو تن را باز با درد و

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1112086429210717142005-03-29T13:20:00.000+04:302005-03-29T13:51:45.250+04:30

Dido تا حالا جايی که بتونم بهش بگم خونه پيدا نکردمهيچوقت اونقدر جايی نموندم که وقت کنم بسازمش؛يک بار ديگه از اينکه عاشق نيستم معذرت می‌خوام، اما اصلاً نمی‌خواستم قلبتو بشکنم.‏اين فقط يک فکره، يک فکراما اگه زندگی من اجاره‌ای شده و من ياد نمی‌گيرم بخرمشو سزاوار چيزی بيشتر از آنچه بدست آوردم نيستمبخاطر اينه که هيچ کدوم از چيزايی که دارم واقعاً مال خودم نيستهميشه فکر می‌کردم دوست دارم کنار دريا زندگی

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1111489011387781422005-03-22T15:24:00.000+04:302005-03-22T15:26:51.390+04:30

هذيانشكسته و ويران در خويشتن مي‌نگرم با رقص سيگاري ميان انگشتان حسرت؛نمي‌خواهم تو را به پايان ببرم، چون نمي‌دانم پس از آن بايد چه كنم!نوروز در مرز نابودي فرا مي‌رسد، چرا كه كودكي‌هايم در من مرده‌اند و نوروز متعلق به كودكان است و خرمهرگان رسمي. و من ديگر نه از اينان‌ام و نه از آنان.تلخ و مبهم در خويشتن مي‌نگرم. من براي چه اينجا هستم؟ چه كسي مي‌تواند مرا قانع كندكه چرا آمده‌ايم كه بايد روزي

Arsalannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1110281501675538532005-03-08T14:38:00.000+03:302007-07-06T17:40:13.461+03:30

‏‌‏‏‌‏هنوز هم می‌توانم با کلمات تو را به جنون بکشانم. از فرياد و هق‌هق گريه‌ات پيداست که می‌توانم. تو نمی‌دانی که می‌بينمت. حتا شايد ‏وانمود کنی که ديگر نمی‌شناسی‌ام. باشد، باور می‌کنم. فراموش کرده اشک‌های شب‌های خلوت و مستی را. و خنده‌های دور از چشم ديگران ‏را. هنوز يادم هست آن روزی که با شنيدن تنها يک کلمه از پشت گوشی تلفن به گريه افنادی"سلام". و روزی که نماز می‌خواندی و من ‏برايت شکلک در

Arsalannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1110001663569230982005-03-05T09:14:00.000+03:302005-03-05T09:17:43.570+03:30

روز والنتاين يه دختره ميره مغازه کارت فروشی ميگه:"آقا کارتی داريد که روش نوشته باشه فقط تو رو دوست دارم و توی دنيا فقط تو رو دارم و تو اين مايه ها" کارت فروشه براش مياره، بعد دختره ميگه 67 تا از همين بده.

Arsalannoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323961.post-1109072620196449422005-02-22T15:01:00.000+03:302005-02-22T15:13:40.196+03:30

باز هم شعرهای من------------------اين چنين که می‌نويسمگويی تو را هنوز ‏بر هر کران ِ ناپيداسايه‌گستر می‌بينم.‏باریجوانه‌های فريب در باغچه‌ی باورم می‌روينداگر تو به فريادم نرسی.‏هرزاب‌های مرگ ‏بر پيکر محتضر ِ اميدم ‏کفنی از خشم و خون و آتش می‌پوشاننددر آن هنگام که تو می‌شکنی.‏اگر باز نيايیديهيم ِ بلند ِ فريادم را به باد ِ تندوزان ِ سرزمين‌هايی می‌سپارمکه ستايشگران ِ ناکاميابت بر خاکفرش ِ آن

Arsalannoreply@blogger.com1